هنوز مي رسد از شب صداي سوت قطار

صداي صوت قطاري كه مي شود تكرار

من غريب نشسته درايستگاه غريب

خدا كند برسي با صداي سوت قطار

تمام فاصله ها از تو مي شود آغاز

بيا و فاصله ها را از اين ميان بردار

من از وجود تو لبريز مي شوم حتي

اگر چه سر نرسد روز آخرين ديدار

هواي سرد زمستان طواف برف و تگرگ

به دور جسم نحيفي كه مي شود انكار

سکوت و نيمکت سرد، اين من تنها

يكي شده نفسم با صداي سوت انگار

مني كه حل شده ام در سكوت اين سرما

مني كه محو شدم در لباس گرد و غبار

چه همنشيني تلخي قطار اگر نرسد

تمام مي شود شب اين شب نشين شب بيدار

قطار نيمه شب از راه مي رسد كمي ديگر

خدا كند برسي با قطار شب اين بار

مرا باور کن

وجودم ، وجود عاشقم را باور کن

نگاهم را باور کن

نگاهي که پشت آن درياي اشک موج مي زند

و در انتظار يک تلنگر

چشمانم را باور کن

چشماني که هر شب در تب هجر مي سوزند

و باران اشک در درون آتش آنرا خاموش مي کند

و از زير خاکستر سرد شده اش

عشق شعله مي کشد....

چشماني که جز تو کسي را نمي بيند

چشمانم را درياب ،باور کن

به ....من نظر کن

گوشه چشمي برايم کافيست

يک نگاه گذرا بر من بيفکن

نگاهي سرد و خاموش هم برايم کافيست

خدايا! بر من نظر کن

و به حرف هايم گوش کن

در درياي اشکم عشق تو موج مي زند

نگذار که نگاهت جز روياهايم شود

خدايا!

مرا باور کن

               مي خواهم امشب از ماه قول بگيرم

                 كه هر وقت دلم برايت تنگ شد

              در دايره حضورش تو را به من نشان دهد

          مي خواهم امشب با رازقي ها عهد ببندم

              هر وقت دلم هواي تو را كرد

            عطر حظور مهربان تو را با من هم قسمت كنند

         مي خواهم امشب با درياي خاطره ها قرار بگذارم

               كه هروقت امواج پر تلاطم يادها خواستند

                     قايق احساس مرا بشكنند

                  دست اميد و آرزوي تو مرا نجات دهد

              مي خواهم امشب با تمام قلب هايي 

             كه احساس مرا مي فهمند و مي شنوند

پيمان ببندم كه هر وقت صداي قلب بي قرار م را هم شنيدند

عشقم را سوار بر ضربانهاي بي تابي به تو برسانند....

اي چراغ هر بهانه از تو روشن از توروشن  

                    اي كه حرفاي قشنگت من اشتي داده بامن 

من گنجيشك هاي خونه ديدنت عادتمونه

 
                            به هواي ديدن توپر مي گيريم از تو لونه

باز مي يايم كه مثل هر روز برامون دونه بپاشی

                  من وگنجيشك ها مي ميريم تو اگه خونه نباشی

هميشه اسم تو بوده اول واخر حرفام 

                     بس  كه اسم توروخوندم بوي توداره نفسهام

عطر حرفاي قشنگت قد يك صحرا شقايق

 
شعر من رنگ چشات رنگ پاك بي ريايی

                            بهترين رنگي كه ديدم رنگ زردكهربايي

من گنجيشك هاي خونه ديدنت عادتمونه

                               به هواي ديدن توپر مي گيريم ازتولونه

سلاااااااااااااااااااااااااااااام این دو ریزه در حال حاضر اندازه ی خرس شدن شما میتونید حدس بزنید این دو چه افرادی میباشند پاسخ در ادامه ی مطلب

در شبان غم تنهایی خویش
عابد چشم سخنگوی توام
من در این تاریکی
من در این تیره شب جانفرسا
زائر ظلمت گیسوی توام
گیسوان تو پریشانتر از اندیشه ی من
گیسوان تو شب بی پایان
جنگل عطرآلود
شکن گیسوی تو
موج دریای خیال
کاش با زورق اندیشه شبی
از شط گیسوی مواج تو من
بوسه زن بر سر هر موج گذر می کردم
کاش بر این شط مواج سیاه
همه ی عمر سفر می کردم
من هنوز از اثر عطر نفسهای تو سرشار سرور
گیسوان تو در اندیشه ی من
گرم رقصی موزون
کاشکی پنجه ی من
در شب گیسوی پر پیچ تو راهی می جست
چشم من چشمه ی زاینده ی اشک
گونه ام بستر رود
کاشکی همچو حبابی بر آب
در نگاه تو رها می شدم از بود و نبود...

به ادامه مطلب سر بزنید

                چگونه ستایشت کنم در حالیکه قلبت 

از محبت بی نیاز است

               چگونه ببوسمت وقتی که عشقت

                                   در وجودم جاری می شود

بگذار نامت را تکرار کنم

                               نامت زیباست ...دلنشین است!

چه داشته ای که اینچنین مرا طلسم کرده ای                                                           

                                  تو عشق را با من اشنا کردی

تو هوای دلم را با طراوت کردی

                                  زمانیکه با تو هستم

به اسمان به بی کران پرواز می کنم

                 پس بدان دوستت دارم معبود حقیقی من

             *************************  

مادر:نمیدانم تو را چه بنامم .اگر خدایت بخوانم گناه

است ...اگر بشرت بدانم اشتباه است زیرا مهر ومحبت

خدای در دلت نهان است و اثار بشریت در وجودت عیان..

بنويس بر باور رود

بنويس از من بنويس

بنويس عاشق يكي بود

بنويس بنويس بنويس

                تو را گم ميكنم هر روز و پيدا ميكنم هر شب

بدينسان خواب هارا با تو زيبا مي كنم هر شب

 تماشائيست پيچ وتاب اتش ها

خوشا بر من كه پيچ تاب اتش را تماشا  ميكنم

                                            هر شب

من که میدانم شبی عمرم به پایان میرسد

              لحظه ی خاموشی من سهل و اسان می رسد

پس چرا عاشق نباشم...

بهترین چیز رسیدن به نگاهیست

                                    که از حادثه ی عشق تر است...

و تو از زمزمه ای مست مرا می خوانی              می بری عقل مرا

من به تو می رسم ودست تو را می گیرم

و تو رو می بوسم

من چنان مست شدم که درونم جاریست

حجمی از وسعت تو                 و به دریای دلم میریزم

و تو از زمزمه ای مست مرا می خوانی

سینه جای نفسی نیست تو ای هستی من

تا تو هستی

نفسی و قفسی نیست مرا

باز هم زمزمه کن...

                                                   دوست دارم زمان بایسته واسه ی همیشه

چشمامون ببندیم وبریم تاته رویا

                                                 اونجا که دیگه هیچ گلی پژمرده نمیشه 

هرچی غم داری از دل نازکت بگیرم

                                                اگه اشک از چشمات جاری بشه برات بمیرم

سر رو شونه هام بزاری و  برات بخونم

                                                یاد تو و عشق تو باشه ورد زبونم مهربونم

زندگی رو دوست دارم با تمام بد بیاریش

                                                     عاشقی رو دوست دارم با تمام بی قراریش

بیا تا لیلی ومجنون شویم

                                افسانه اش با تو

بیا با من به شهرعشق رو کن

                                خانه اش بامن

ای چراغ هر بهانه

                              از تو روشن،از تو روشن

ای که حرفای قشنگت

                               من و اشتی داده با من

من و گنجشکای خونه

                                 دیدنت  عادتمونه

به هوای دیدن تو

                             پر می گیریم از تو لونه 

بی همگان به سر شود

                               بی تو به سر نمی شود

داغ تو دارد این دلم

                          جای دگر نمی شود...

ای عشق عزیز

                   هرجا هستی من بنده ی در گاه تو هستم

تا یک قدمی به مرگ مانده

                  ای عشق هوا خواه تو هستم 

                     با تو حکایتی دگر

                                             این دل ما به سر کند

                   شب سیاه را

                                            هوای تو سحر کند ...                      

من برای تو مینویسم که ابی دریا چشمانت بود              

                               به خوطوط بی رنگ کاغذ،نامت را نقش می بندم

در سینه ی وسیع اسمان تو را تصور می کنم

                             در کویر از تو برای تو مینویسم

  اخه دوست،تو درکویر گرم خاطراتم

                            همیشه جاودانی...

من نیز چو خورشید دلم زنده به عشق است

                                    راه دل خود نتوان که بپویم    

هر صبح در ایینه ی جادویی خورشید

                                   چون می نگرم ...

من همه او...

                    او همه من...